Onze laatste film van het jaar is een op feiten gebaseerderoadmovie   : over de zwarte muzikant Don Shirley en de witte bodyguard Tony Vallelonga, die anno 1962 op tournee gaan door het racistische zuiden van de Verenigde Staten. Het is een typische Hollywood feelgoodfilm, over twee mannen die hun onderlinge verschillen overbruggen en in de slotakte tot een diep menselijke verstandhouding komen.

Don Shirley is een erudiete en briljante muzikant die meerdere talen spreekt en hecht aan goede manieren. Tony Vallelonga –( bijgenaamd Tony Lips, omdat hij nooit ophield met praten )– is een krachtpatser van Italiaanse komaf die behalve etensresten vooral obsceniteiten uitspuugt. Ze moeten elkaar niet, maar Tony heeft geld nodig en Don Shirley bescherming. Moet je van zo’n verhaal in een tijd van toenemend racisme ( ook in ons land !) een feelgoodfilm maken?? Die suggereert dat het allemaal wel goed komt tussen mensen en daarmee misschien gewoon de kop in het zand steekt? Of is  hier behalve de strijd voor ­gelijkheid een klassieke strijd , tussen verstand en gevoel? Of kan er aan het eind, als die twee bij elkaar komen, pas echt geleefd worden? Is het waar, dat we elkaar nodig hebben om echt te leven? Het zijn maar een paar gedachten. Iets om over te praten met elkaar.

Locatie: Dorpscentrum. Tijd:  14.30 u ( zaal open 14.00 uur. Kosten: € 5-